IN GESPREK MET ELLY EN JAN KATSBERGER

Eind oktober 2003 arriveerden Elly en Jan Katsberger, geboren Amsterdammers, op Kreta. Hun huis in Almere was verkocht en de inboedel verscheept. Ze werden uitgezwaaid door familie en vrienden. Vol verwachting om in hun nieuwe woning in Gouves een nieuw leven te gaan beginnen. Helaas blijkt de woning niet klaar te zijn, zoals was afgesproken. Er staat alleen een betonnen skelet. Elly en Jan moeten op zoek naar tijdelijke woonruimte. De projectontwikkelaar klagen ze aan. Op dit moment (januari 2005) wachten zij nog steeds op de oplevering van hun nieuwe woning. Werk hebben zij wel gevonden. Ze beheren in Chersonissos een complex van 9 luxe, volledig ingerichte appartementen, van Nederlandse eigenaren, genaamd: To Ostrakon.

Elly en Jan, waarom hebben jullie ervoor gekozen om naar Kreta te komen?
We kwamen al een jaar of 13 op vakantie naar Kreta en steeds weer als we hier kwamen, hadden we iets van: he he, we zijn weer thuis. Bovendien heeft Jan reuma en dit is vanwege het klimaat hier dragelijker dan in Nederland. Kinderen hebben we niet. Dus het was niet zo moeilijk om uiteindelijk de knoop door te hakken.

Hoe hebben jullie je vertrek voorbereid?
Op het moment dat we besloten om weg te gaan hadden we allebei geen baan meer. Het beheerderswerk dat we nu doen hadden we in Nederland al geregeld met de eigenaren van To Ostrakon. Met de arts van Jan hebben we medisch alles doorgesproken. Toen moest oma nog op de hoogte worden gebracht, wat even lastig was omdat zij ziek was geweest. Maar we hebben haar naar een bejaardentehuis gebracht en afgewacht of dat goed ging. Toen waren onze plannen al bijna rond. We hebben ons huisje verkocht en een afscheidsfeest gegeven voor alle familie en vrienden.

En hoe is het leven op Kreta jullie tot nog toe bevallen?
Heel goed. We zijn hier gelukkig en hebben echt geen spijt van deze stap. Hier kom je tot rust en je leert weer respect te hebben voor de natuur en voor de mens. Wat het land betreft waren we ook meteen gewend. Wat de mensen betreft echter niet meteen.

Waaraan moest je dan bijvoorbeeld wennen?
Nou, bijvoorbeeld dat alles tot morgen wordt uitgesteld. Loopt de WC over en bel je de loodgieter, dan zeggen ze: we komen meteen. Uiteindelijk wordt het vele telefoontjes en een dag later. Inmiddels weten we dat natuurlijk, maar in het begin is het wennen omdat wij gewend zijn te doen wat we zeggen. Verder zijn de meeste Grieken erg lief maar moet je wel oppassen of ze uit zijn op je vriendschap of op je geld. We hebben in onze omgeving ook nogal wat voorbeelden gezien van laksheid en omkoping.

En hoe ga je nu met dat soort dingen om?
Omdat je hier geen haast hebt, betrap je jezelf erop dat je nu ook weleens zegt: het komt wel. En als we naar een instantie moeten, zoals de IKA, dan bereiden we ons heel goed voor. Dat we alle papieren bij ons hebben etc. Want je weet dat ze geen zin hebben om te werken en je voor een kleinigheid terug kunnen sturen. Om veel dingen kunnen we ook lachen hoor. Gisteren stak een opa zomaar de snelweg over en dan zeggen we tegen elkaar: 'echt Grieks he?'.

Hoe zit het nu met jullie huis in Gouves?
Ons was verteld dat we er in november 2003 in konden. Dat alles af zou zijn, op het schilderwerk na. We kwamen 's nachts aan. En daar sta je dan, met twee koffers, twee katten en een zieke man. Gelukkig konden we in To Ostrakon terecht, voor zolang als nodig was. We hebben meteen een advokaat genomen. De rechter heeft nu beslist dat het huis binnen zes maanden af moet zijn. We wachten maar weer af want je weet het hier tenslotte maar nooit.

Missen jullie Nederland eigenlijk nog?
Nee Nederland missen we niet. Wat zou je moeten missen. Het haasten en het ik-gevoel?? Alleen vrienden en oma missen we soms, maar we hebben vaak contact met ze via MSN. We zijn nog niet terug geweest naar Nederland omdat er nog geen geld voor was maar eind van dit jaar hopen we voor het eerst terug te kunnen gaan.

Elly en Jan zijn te bereiken via e-mail: webmaster@dutch-katzco.com.


HOME
BOEKENPAGINA