IN GESPREK MET INA VAN DELDEN

Zes jaar geleden, na vele vakanties in Griekenland te hebben doorgebracht en met name het gebied ten zuiden van Gythion in de Peloponnesos goed te hebben verkend, besloot de in Groningen geboren Ina van Delden ('bijna zestig') de knoop door te hakken en te emigreren. Ze vond een oud stenen huis op een heuvel dat opgeknapt moest worden en kwam met de eigenaar overeen dat zij de reparatiekosten op zich zou nemen. Daarna zou zij er de rest van haar hele leven kunnen wonen. Te mooi om waar te zijn...

Ina, hoe ging dat allemaal in zijn werk, en waar woonde je de eerste periode dan?

In 2000 ben ik een paar maanden in de Pelopponesos gebleven, in de omgeving waar ik naartoe wilde, om een huis te zoeken. Toen de huizenprijzen erg stegen, dacht ik: nu of nooit. Een huis aanhouden in Nederland zat er niet in en dus verkocht ik mijn huis. Omdat ik in een vrij snel tempo mijn huis heb kunnen verkopen, moest ik in Griekenland ergens wonen totdat het huis gerenoveerd was. Omdat ik ook spullen uit Nederland wilde meenemen, besloot ik een kleine caravan aan te schaffen. Een broer met bestelbus en caravan heeft deze naar Griekenland gereden. Ik heb gedurende een aantal weken in de caravan gewoond.

Hoe had je je op emigratie voorbereid?

Ik heb allerhande informatie verzameld over emigreren naar Griekenland. Ik heb met mensen gepraat in beide landen. De eerste taallessen had ik al gevolgd in 1978 en later volgden er nog 3 cursussen. Meer concreet: ik heb eindeloze checklists gemaakt met alles wat ik moest doen en waaraan ik moest denken.

En hoe ging het verder met de restauratie van het huis?

In eerste instantie verliep alles goed. Er werd gewerkt aan het huis en ik woonde in mijn caravan daarnaast. De eigenaar en zijn familie waren behulpzaam en zo ook de meeste werkers. Echter door ontstane onenigheid in de familie werd plotseling achter het hele project abrupt een punt gezet. Geen huis, geen contract (was nog niet officieel), geen ge?nvesteerd geld terug en mijn caravan moest ook weg van die plek. Achteraf gezien had ik me niet zo snel weg moeten laten jagen, maar ik voelde me dermate ontwricht dat ik dat, ook vanwege dreigingen, toch heb laten gebeuren.
Toen begon mijn kennismaking met politie, advocaten, officier van justitie en rechtbank. Wat ik toen natuurlijk erg miste was goede support, iemand met verstand van zaken. Mijn advocaat heeft me overigens bijna 2 jaar lang uitstekend begeleid. Hij heeft voor zichzelf geen honorarium gevraagd, zo begaan was hij met mijn lot. De betrokkenheid van vele mensen, buitenlanders en Grieken, was trouwens hartverwarmend. Weliswaar won ik na een jaar de zaak, maar ik heb nog steeds het geld niet terug waarop ik recht heb.

En waar woon je nu?

Uiteindelijk kon ik onderdak vinden bij een vriend in een klein huisje midden tussen duizenden olijfbomen ten zuidoosten van Sparti, en daar heb ik drie jaar gewoond en gewerkt. Toen vond ik het tijd mijn eigen huis te vinden en dat is gelukt in Mistras. Het oude stenen huis was al gedeeltelijk gerenoveerd en de rest heb ik zelf gedaan.

Hoe is het nu, zes jaar later, voel je je helemaal geintegreerd in jouw woonplaats? En in hoeverre blijf je toch Hollandse?

Ik kijk regelmatig naar de satellietzender BVN en volg de discussies over integratie van buitenlanders in Nederland. Ik woon hier, doe mijn boodschappen, maak een praatje hier en daar. Diverse mensen uit het dorp hebben werkzaamheden aan mijn huis verricht. Ik praat met de voorzitter van het dorp over de milieuvervuiling: ze dumpen complete huishoudens in de kreken ten noorden van Mistras. Ik ben een eenvrouwsaktie begonnen met brieven in de krant en aan diverse instanties en burgemeesters. Sinds een jaar ben ik bij het koor van Sparti en we hebben her en der optredens. Ik heb Griekse, Duitse en Engelse vrienden, maar mijn beste vrienden zijn toch de Nederlanders die hier wonen.

In hoeverre ben je erin geslaagd om de Griekse taal te leren?

Ik heb de eerste cursus bij de Volksuniversiteit gevolgd in 1987, daarna volgden er met tussenpozen nog drie. Ik ben nu bijna 60 en ik merk dat ik steeds meer moeite heb met nieuwe woorden....in de beginperiode toen ik van doen had met politie, justitie, advocaten en rechtbank was de taal een grote frustratie. Nu, na 6 jaar kan ik me aardig redden, maar meedoen aan een gesprek met een paar Grieken, dat lukt me nog steeds niet goed. En een gesprek over het weer is natuurlijk iets anders dan een gesprek over het nieuws of over een filosofisch onderwerp.... Het werkt zeker belemmerend in de kontakten als je de taal niet goed kent, je kunt je niet voldoende genuanceerd uitdrukken. Het leidt ook regelmatig tot misverstanden....

Hoe slaag je er eigenlijk in om in je levensonderhoud te voorzien? Werk je nog of heb je een uitkering?

Toen ik mijn huis verkocht, heb ik een lijfrenteverzekering af kunnen sluiten. De bank keert mij nu maandelijks een bedrag uit (iets meer dan het ned. minimumloon) tot mijn 65e jaar. Daarna volgt AOW en een heel klein pensioentje. Ik verhuur ook incidenteel de benedenwoning van mijn huis aan toeristen. Zaken als benzine, reparaties, werkmensen, energiekosten, artsen en specialisten zijn hier goedkoper dan in Nederland. De prijs van huurhuizen vooral in de grote steden en in bepaalde wijken zijn erg hoog. Ook de supermarktprijzen zijn hoger dan in Nederland, hoewel bij mij in de buurt de Lidl wel voor prijsdalingen heeft gezorgd. Telefoon is duurder. Eten in restaurants is goedkoper. Mijn particuliere ziektekostenverzekering kost ca. 1900 per jaar. Voor de mensen die werken zijn de kosten van levensonderhoud hoog in vergelijking met het geringe salaris.

Welke informatie had je als nieuwkomer destijds graag gehad willen hebben en wat heb je zelf nog voor adviezen voor anderen?

Ik geloof dat ik mezelf in allerhande opzichten zelf van informatie heb voorzien voordat ik de stap nam. Andere zaken en adviezen zoals 'pas op, vertrouw nooit een Griek' wilde ik natuurlijk niet horen. Ik was bezig mijn droom te realiseren en alles liep toch op rolletjes...

Mijn advies: probeer een vertrouwenspersoon, bijvoorbeeld een makelaar of advocaat, te vinden, met wie je alle afspraken rond huis, werk, land o.i.d. kunt doornemen op juistheid en laat ze op papier zetten. Laat je niet misleiden door easy talk, 'no problem'. Maar voorafgaand aan een eventuele emigratie gewoon dit: bezint eer ge begint. De realiteit is volstrekt anders dan je je voor kunt stellen of je had verwacht. Nu valt daar heel vaak mee te werken, maar in vele mij bekende gevallen totaal niet. Weg willen omdat 'je het wel gehad hebt in Nederland', 'omdat je in een warm land wilt wonen', 'omdat je het te vol vindt', 'we willen een restaurantje beginnen' (en nog geen ei kunnen bakken) en nog meer uitlatingen die ik op televisieprogramma's voorbij zie komen, zijn niet voldoende om je hier (of elders) lang en gelukkig te kunnen vestigen.
Nederland heeft vele prachtige verworvenheden, maar die ga je vooral waarderen als je er niet meer woont.

Nog een paar praktische tips:
- zorg dat je in Nederland voor vertrek je paspoort en rijbewijs nog vernieuwt, dan heb je daar voorlopig geen omkijken naar. (Sinds een aantal jaar kun je na uitschrijving uit Nederland hier niet meer terecht voor verlenging van paspoort of rijbewijs. Je kunt je alleen nog wenden tot het Stadhuis in Den Haag voor een identiteitskaart of een paspoort en niet meer in je voormalige woonplaats. Anders moet je je wenden tot de Nederlandse Ambassade of het Consulaat in Griekenland).
- En maak kopieen van al je documenten en belangrijke papieren en neem die mee.
- Maak een overzicht van alle instanties en organisaties waarmee je te maken hebt en stel ze op de hoogte van je aanstaande verhuizing. Geef hen eventueel je nieuwe adres door.
- Verzamel en neem zoveel mogelijk nuttige adressen mee
- Bewaar goed alle afschriften en papieren rond geldtransacties, zowel in Nederland als in Griekenland. Vroeger of later heb je ze vast weer nodig.
- Maak een begroting van de kosten die je denkt te maken rond de emigratie
- Wat AOW betreft, niet iedereen blijkt te weten dat je voor ieder jaar dat je in het buitenland woont zonder premie te betalen 2 % van je uiteindelijke AOW verliest. In mijn geval betaal ik nu al 6 jaar de premie door, aan de Sociale Verzekerings Bank in Amstelveen, ca. 440 euro per maand. Zodat ik op mijn 65e gewoon 100 % AOW uitgekeerd krijg.
- En over verzekeringen: In Nederland is men over het algemeen voor van alles en nog wat verzekerd. Dat is, zoals je weet hier ook een beetje anders. Goed, voor de auto is normaal en verplicht, maar brandverzekering, diefstal, enz. enz. Je kunt je verzekeren met hoge premies, maar de uitkeringen zijn helaas niet navenant. Ik heb dus maar 2 brandblussers aangeschaft....maar beetje eng is het wel.

Ben je nu gelukkig in Griekenland, hoe zie je de toekomst?

Ik weet niet wat de toekomst inhoudt voor me. Vooral nu ik mijn eigen huis heb, heb ik het goed naar mijn zin. Ik houd van de natuur, van het rustiger levensritme (in de provincie althans), de vrijheid. Ik fotografeer en computer veel, ik weef voddenkleden, heb mijn (sinaasappel)tuin en wandel. Maar vind het ook essentieel via de computer, per telefoon en per brief veelvuldig kontakt met mijn familie en vrienden in Nederland te onderhouden.


HOME
BOEKENPAGINA